Cabo verde of op visite bij Sabine
We hadden het al menig jaar beloofd, naar de uitgezonden zonen en dochters op visite gaan. We deden er reeds velen aan maar om één of andere reden hadden we nooit bij Sabine kunnen geraken. Tijdens Sabine haar weg naar Instructeurs had zij nochtans bewezen dat ze waarschijnlijk de meeste van al doorzettingsvermogen had en een goed hart.
Het deed dan ook deugd om haar terug te zien in haar nieuwe natuurlijke omgeving. Hoe zijn we hier in Sal geraakt? We zoals gewoonlijk met lichte complicaties maar toch goed zonder echte problemen. Via Cheap Tickets.nl waren we aan redelijk goedkope tickets gekomen. Na de laatste weken in de clinch te leggen met Adje voor de steeds veranderde vertrekuren waren deze eindelijk zeker geworden. Alhoewel toen we met Guppie in Schiphol aankwamen kon onze bagage niet doorgecheckt worden naar Sal. Met 1 uur aan de grond tussen de twee vluchten Schiphol Lissabon en Lissabon Sal zou dit nooit lukken. Adje haalde haar boterhammendoos en haar thermos boven en vatte een stakingspiket op aan de balie van TAP. Toen het meisje achter de balie het begrepen had, schakelde ze hulp in en werden de bagage doorgecheckt tot Sal. Oef… Volgende zorg was de transfer in Lissabon maar die verliep juist op tijd om het volgende vliegtuig te halen.
Eindelijk aangekomen in Sal was de volgende etappe het verkrijgen van een visum. We hadden allerlei rare verhalen gehoord dat we omdat we deze van voordien niet aangevraagd hadden gigantische bedragen zouden betalen maar als eerste bediend vroeger dan deze met een visa maar elk 25€ lichter waren eerst bij de bagage. Ook als één van de eerste buiten werden we niet opgewacht door een anders zo stipte Sabine, blijkbaar heeft Capo hier ook al toegeslagen J .
Tien minuten later was ze wel daar met een grote jeep. Na enkele grote smakkers reden we richting Sal ons hotel en direkt naar een bar. Sabine haar droge keel en de onze ook moest dringend gesmeerd worden. In de Tam Tam bar waren er om 2uur nog enkele dronken Engelsen en deden we ons te goed aan een paar goed voorzien van alcohol Caipirinias. Herinneringen werden boven gehaald en toen we rond 3 uur terugkeerden naar het hotel ( 6 uur bij ons ) waren we weer een beetje up to date. We zouden naar Boa Vista verhuizen samen met Sabine maar dat waren zorgen voor later het bedje lag reeds te lonken…
Na een kort schoonheidsslaapje ( ik was nog ingesteld op Belgisch uur) gingen we een ontbijtje doen. Heel alleen in de eetzaal met op het randje schimmel op de kaas besloten we van een toer te doen van het eiland. Vanuit de eetzaal leek de zee woelig, was dit een indruk? Adje begon op voorhand al zeeziek te worden. Van op de jachtpier van St. Marie regelde Sabine ons een vervoermiddel. Een echte 4X4, wel eigenlijk eentje gekrompen in de was, een Suzuki Jimny. Hiermee kregen we een toer van het eiland. Volgende indrukken bleven hangen;
’S avonds bleven wij met een hoop vragen zitten en een bitter gevoel. Na een voortreffelijk maal in Zum Fisherman bleven we nog een beetje toog hangen en spreken met de Duitse (Berliners eigenlijk???)eigenaars. We kregen eerlijke antwoorden op de vele vragen. Conclusie de crisis in de wereld was verantwoordelijk voor de terugloop van klanten bouwprojecten enz… Binnenkort zouden een aantal mensen hier in de problemen komen, de cashflow die er moest zijn is er niet meer, een jong land in volle groei, zit zonder eten…
Ik was aan mijn verslag bezig en Adje aan haar elevendertigste schoonheidsslaapje toen we gewekt werden door een super wakkere Sabine. Vliegtuig regelen lag aan de eerste orde. Er bleken geen vluchten meer voor vandaag, enkel morgen in de namiddag. Wij bleven dus nog 1 nacht en twee dagen op zout eiland. Sabine was niet te content maar Afrika is en blijft Afrika als ze iets kunnen organiseren dan zal het wel een opstand zijn J . Het eten in Cabo Verde is duur en niet altijd prijs kwaliteit. Als je ooit in St. Marie komt dan zijn dit de aanraders de Chill @ut bar ,de Tam Tam bar en de Mary dinges Pub (May O’Laerys) als je een frisje of een cocktail wilt. De Jungle bar is een no no vanwege de onvriendelijke bediening. Het eten in Zum Fisherman voor de vis en vlees in de Casa Canaria.
Vandaag verhuizen we naar Boa Vista, binnenlandse vlucht prijs 90 euro voor 15 min vliegen L. De vlucht vertrekt maar om 16u, dus gaan we nog een dagje aan het ijszwembad liggen. Hopelijk is er plaats aan het zwembad B je weet nooit dat de andere twee gasten toevallig ook aan het zwembad willen liggen J. Na een beetje braden vertrokken we voor ons laatste maal in Sal St Maria. Het werd een lokaal restaurantje met een vis van de dag (kleine grouper) en een vis van het huis een tonijnfilet met archiducsaus ongewoon maar lekker. Vanwege het look ingrediënt die ook aanwezig meer dan aanwezig was in de sausen vertrokken wij volkomen beschermd tegen de vampieren naar Boa Vista. Korte vlucht ( heel kort ) bracht ons op een woestijneiland en in het RIU resort. We hadden besloten hier te verblijven gezien “er niks te beleven viel” op de rest van het eiland. Gewapend met een “all in” bandje vertrokken we naar Sabine die in de 10 min dat we daar waren 1 dsd een quad trip en een snorkeltoer voor vier man verkocht in drie verschillende talen. Wauw wat een instructeur is zij geworden. Vandaag geen lange babbels aan de bar want ze was babysit voor een nieuw gebakken bleekscheet instructeur. Verder gewoon genieten van de “all in” was de boodschap. Morgen duiken yes eindelijk J.
We moesten daar zeker zijn om 8.20 uur en tien minuten later stonden wij al klaar om te vertrekken. Dit gebeurde niet onmiddellijk gezien “Den Bleken” de nieuwe instructeur dus nog altijd niet klaar was. We genoten van een strenge briefing door Sabine die al de echte naam van “Den Bleken” al vergeten was. Ze liet niet in haar kaarten kijken maar was duidelijk zenuwachtig over het hoog gezelschap. Er was daar een Engelse CD Adje en Moi welke de stars en stripes in het gezelschap sterk naar boven deed gaan.
Het duiken zelf was de eerste duik iets minder geen grote beesten, de tweede duik een klein wrakje maar zeker koud. “Den Bleken” maakte grote beginnersfouten en werd door Sabien getracteerd met reeds boze blikken. De twee keer 5mm combinatie was met moeite voldoende om deze temp te weerstaan. In de namiddag geen duik en zonnen om ons op te warmen. Sabientje kwam mee met ons voor de aperitief en het onderwerp was natuurlijk de evenementen van de dag en duiken en leven in Cabo Verde. Toen wij en Sabine respectievelijk vertrokken naar onze “thuis”. Was ze volledig klaar om “Den Bleken” eens goed te briefen. Ik had niet willen in zijn plaats zijn. Effe verder genieten van de “All In” en dan kompleet verzadigd gaan slapen…
De volgende dag was ik alleen om te duiken. Eerste duik met Sabine en ze was heel content dat ik deze keer zoveel lucht als zij had gebruikt. De tweede duik met “Den Bleken” of liever eigenlijk zonder hem. Mooie duikplaats geen big fish. We eindigden de dag met stevig aperitieven met Sabine en een vroege nacht na een aflevering Dexter.
De volgende dag was Adje gewapend met 3 zeeziekte pillen terug mee en kon beter dan sommigen op de boot haar eten binnenhouden. In de namiddag werd het zandstraal-zonnen en het aperitief ritueel werd alsnog herhaald.
Onze laatste volle dag werd een samenzijn met Sabine die ons ook dit eiland toonde. Haar logies en appartement kregen we ook te zien alsook nog de grootste bezienswaardigheid een gestrand roestig schip. Na een forse wandeling tot daar, kwamen we aan de 4X4 die Sabine gehuurd had. We moesten op hulp rekenen om uit het zandkuiltje te komen die Sabine en ik gegraven hadden om tot aan een restaurant te komen om onze dag te eindigen. Deze eindigde in majeur met een goeie apero een lekker maal en een goeie digestief.
Vandaag inpakken, afscheid nemen en wegwezen.
Conclusie van Cabo Verde;
Wil je er eens uit in een “all in” droog zonnige met de familie niet duur en af en toe een duikje doen dan is dit de place to be, RIU in Boa Vista. Fanatieke duikers nacht beesten en big fish lovers; be ware.
Wij waren gewoon blij eens Sabientje terug te zien, voor mij blijft zij het grootste voorbeeld van harde toewijding die je ook maar kunt vinden. Als ik het ooit moeilijk heb in mijn leven denk ik aan haar en kan ik veel relativeren. Wij hebben weer extra genoten van haar gezelschap Merci Sabientje (Vileyn).
John